mgr inż. arch. Katarzyna Kot
Koncepcja zagospodarowania terenu Muzeum

KONCEPCJA ZAGOSPODAROWANIA REJONU DAWNEGO DWORCA WARSZAWA GŁÓWNA JAKO PRZYKŁAD REWITALIZACJI ZDEGRADOWANYCH TERENÓW POKOLEJOWYCH.

projekt: mgr inż. arch. Katarzyna Kot, promotor: prof.nzw.dr hab.inż.arch. Danuta Kłosek-Kozłowska, dyplom wykonany na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej

Wykształcenie:

2006- wymiana stypendialna z Politechniką w Walencji, kierunek: Architektura Techniczna
2007- dyplom inżynierski Bygningskonstruktør na VIA University College w Danii (promotor: Erik Toft)
2009- dyplom inżynierski na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej (temat: Dworzec Kolejowy w Legionowie, promotor: prof. Zygmunt Szparkowski)
2011- dyplom magisterski na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej (temat: Koncepcja zagospodarowania terenów w rejonie dawanego Dworca Warszawa-Główna, promotor: prof. Danuta Kłosek-Kozłowska)

Praktyka zawodowa:

Praktyka w Polsce i Niemczech. Współpraca przy projektach wykonawczych. Udział w międzynarodowych przetargach i konkursach graficznych oraz architektonicznych (użyteczność publiczna).

Kontakt: Katarzyna Kot

Opis projektu:

Tak duży i niezagospodarowany teren w centrum miasta jest znaczącym problemem urbanistycznym. Choć znajduje się w sercu miasta, nie jest to miejsce atrakcyjne. Wrażenie to wywołuje brak miejsc przyjaznych przechodniom, bliskość skomplikowanego węzła komunikacyjnego Placu Zawiszy, przebieg linii średnicowej wraz z terenem porośniętym dziką roślinnością o znacznej powierzchni. Ta część Warszawy jest zatem miejscem, którego zarówno mieszkańcy jak i turyści unikają. Pomimo dużego codziennego przepływu ludności, rejon ten ma znaczenie wyłącznie przesiadkowe.

Mieszkańcy miast mają coraz większe wymagania i oczekiwania dotyczące jakości życia. Coraz częściej i chętniej przebywają poza domem szukając miejsc gdzie można sympatycznie spędzić czas. W centrum Warszawy ciągle brakuje takich miejsc. Rejon ul. Towarowej i Placu Zawiszy, choć stanowi dawną strukturę urbanistyczną Warszawy, ślad po linii XVIIIw. obwarowań tzw. Wałów Lubomirskiego, jest dziś nadal niezintegrowany funkcjonalnie i przestrzennie ze Śródmieściem. Otwarte torowisko kolei tworzy barierę nie tylko wizualną ale również funkcjonalną, a węzeł komunikacyjny przy Pl. Zawiszy stwarza poczucie chaosu, pogłębianego nieuporządkowaną architekturą. Jest to powód do podjęcia próby polepszenia jakości funkcjonalnej i estetycznej tego regionu w oparciu o walory kulturowe miejsca, do stworzenia atrakcyjnej przestrzeni nie tylko dla zwiedzających Muzeum Kolejnictwa, ale również dla mieszkańców chcących zjeść lunch, poczytać i odpocząć. Stworzenie miejsca o dobrej atmosferze, dostępnego dla wszystkich i na co dzień może stać się atrakcyjną marką miasta, a więcej ludzi na ulicach i pełne restauracje to dobra ekonomia i szansa rozwoju.

Przestrzeń publiczna służyć może nie tylko funkcji komunikacyjnej i komercyjnej, ale również rekreacyjnej. Założyciel Centrum Badań Przestrzeni Publicznej w Kopenhadze Jan Gehl, nazywa tą fazę rozwoju „miastem odzyskanym”. Ta część Warszawy jest jak najbardziej miejscem do odzyskania.

Cele:

Kreacja przestrzeni publicznej w centrum Warszawy na terenie zdegradowanym
• podniesienie walorów estetycznych zabudowy istniejącej
• rozbudowa Muzeum Kolejnictwa
• strefa wejściowa- plac miejski
• handel, usługi, biura
• strefa rekreacyjno-komercyjna
• usprawnienie komunikacji pieszej
• miejsca parkingowe
• integracja z terenami przyległymi
Pobierz całą pracę - 9MB (.pdf)

mgr.inż. arch. Konrad Rakowski
Koncepcja zagospodarowania terenu Muzeum

KONCEPCJA ZAGOSPODAROWANIA REJONU PLACU ZAWISZY W KIERUNKU DWORCA WARSZAWA ZACHODNIA

projekt: mgr inż. arch. Konrad Rakowski wykonany na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej

Wykształcenie:

2007-dyplom inżynierski na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej (temat: Dworzec Kolejowy w Koluszkach, promotor: dr inż. arch. Janusz Pachowski)

2010-dyplom magisterski na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej (temat: Współczesna biblioteka jak zbiór informacji. Biblioteka Miejska w Warszawie., promotor: prof. nzw. dr inż. arch. Marek Świerczyński) Praktyka zawodowa:
Współpraca przy projektach architektonicznych wykonawczych, projektach koncepcyjnych i wykonawczych architektury wnętrz komercyjnych i prywatnych.

Opis projektu:

Głównym elementem kompozycji jest przestrzeń znajdująca się pod zadaszeniem o charakterze przekrycia zintegrowanego z konstrukcją podpór. Naszą intencją było wprowadzenie przechodnia od strony Placu Zawiszy, do przestrzeni otwartej a jednocześnie zespolonej z wystawą muzealną. Drugie wejście do całego założenia znajduje się od strony Urzędu Pocztowego przy ul. Towarowej 5, w miejscu obecnego parkingu. W tym miejscu zachowujemy częściowo funkcję postojową oraz istniejącą nawierzchnię (kostka brukowa) i poprzez dwa budynki oraz zadaszenie przymykamy przestrzeń w trzech płaszczyznach tworząc pasaż. Pasaż ten prowadzi do dawnych peronów pocztowych, w obrębie których postanowiliśmy pokazać jak wyglądała dawna stacja kolejowa. Znajdują się tutaj zabytkowe tabory, które są otwarte dla zwiedzających.

Założenie przestrzeni otwartej zostało przymknięte dwoma projektowanymi budynkami: od północy- nowym budynkiem muzealnym, od południa- biurowcem tworzącym zamknięcie nowo kreowanej przestrzeni publicznej muzeum.

Stary dworzec pozostaje nienaruszony w formie - korzystamy z istniejących wyjść bocznych wpisując je w układ komunikacyjny (kierunek zwiedzania) pod przekryciem z nowymi powierzchniami wystawowymi. Dawna hala operacyjna służyć ma za hol główny Muzeum Kolejnictwa z kasami i toaletami oraz kawiarenką i sklepikami z pamiątkami. Stąd przechodzimy do części projektowanej, na którą składa się hala wystawowa oraz zaplecze biurowo-warsztatowe, posiadające osobne wejście.

Nowe budynki o estetyce wyraźnie współczesnej kontrastują z budynkiem dawnego dworca. Chcieliśmy pokazać wyraźną różnicę pomiędzy zabytkiem a architekturą projektowaną w XXI wieku.

autor - Eisenbahn-Museum in Warschaw
Ausbauentwurf für Eisenbahn-Museum

Seit dem Jahre 1972 hat das Eisenbahn-Museum das Gebiet des ehemaligen Hauptbahnhofs Warschau Glowna im Besitz. Jetzt befindet sich das Museum auf der Stelle der ehemaligen Haupthalle vom Hauptbahnhof (das Gebäude aus dem Jahre) und in den Gebäuden des Warenbahnhofs der Warschau-Wiener Bahn aus dem Jahre 1903. Dazu gehören auch Gleisen, auf denen Dampflokzüge, Verbrennungsmotor- und Elektrolokomotiven, als auch andere Schienenfahrzeuge ausgestellt werden. Insgesamt über 40 Exponate befinden sich auf dem Gebiet mit der Fläche von 18447 m2.

Die beiden Gebäude besitzen eine interessante Architekturform. In vieler Hinsicht sollen sie als ein Teil der postindustriellen Nationalerbschaft bewahrt werden.

Das Gebäude der ehemaligen Lagerräume der Warenstation vom Eisenweg Warschau-Wien ist ein der letzten Relikte dieser Eisenbahnlinie auf dem Gebiet von Warschau. Die einzigartige tragende Holzkonstruktion für das Dach ist das bekannte Beispiel fürs Eisenbahnwesen von Russland gegen Ende des 19. Jahrhunderts. In den 50er Jahren des vergangenen Jahrhunderts wurden einige Räume zum Bahnhofsrestaurant d.h. Spiegelsaal (Sala Lustrzana) umgebaut. Hier waren Leopold Tyrmad, der ihm im Roman unter dem Titel Zły beschrieb, und Wojciech Młynarski – der Autor des bekannten Liedes Niedziela na Głównym. Man muss erwähnen, dass das Gebiet in der Towarowa-Straße seit dem Jahre 1875 ständig mit Eisenbahn verbunden ist.

Das Eisenbahn-Museum wünscht mögliche Entwicklungswege, Ausbau- und Bewirtschaftungsidee des Gebiets in der Towarowa-Straße 1 zu präsentieren. Zu diesem Zwecke wurde das Architekturstudium für Ausbau bearbeitet. Der von zwei Architekten – Konrad Chmielewski und Tomasz Pisarski vorgeschlagene Entwurf setzt die Bewahrung der Gebäude aus dem vergangenen Jahrhundert und Verbindung der Museums- und Ausstellungsfunktionen mit kommerziellen Funktionen, Dienstleistungen und öffentlichem Raum voraus. Für Museumszweck bestimmte man das Gebiet mit der Fläche von 14500 m2, das bedeutet weniger als bisher. Die Fläche von 11700 m2 der Bahnsteigen mit der Abdachung dient der Ausstellung und das Gebiet mit der Fläche von 2800 m2 wird für Läger und Büros bestimmt. Die kommerzielle Fläche beträgt 36000 m2 und die Dienstleistungsfläche von 8300 m2 ist für Läden, Gastronomiestellen, Klubs und Einkaufspassagen bestimmt. Das übrige, öffentliche Raum beträgt 12800 m2. Man soll betonen, dass die Idee der architektonischen Lösung der aktuellen Trends der Weltarchitektur entsprechend ist. Diese Veränderungen haben als Ziel wertvolle, postindustrielle Räume mit der modernen Form zu verbinden, die den gegenwärtigen Funktionen dienen.

Hier kann man die Anpassung von den historischen Bahnhöfen in Paris, Mülhausen oder in London an museale Zwecke erwähnen.